Facebook Post Van Johnny Verkuringen
𝗥𝗘𝗘𝗞𝗦: 𝗗𝗘 𝗦𝗧𝗜𝗟𝗟𝗘 𝗢𝗢𝗥𝗟𝗢𝗚 𝗧𝗘𝗚𝗘𝗡 𝗔𝗨𝗧𝗢𝗡𝗢𝗠𝗜𝗘
𝗗𝗘𝗘𝗟 𝟭
𝗗𝗘 𝗦𝗧𝗜𝗟𝗟𝗘 𝗢𝗢𝗥𝗟𝗢𝗚 𝗗𝗜𝗘 𝗡𝗜𝗘𝗠𝗔𝗡𝗗 𝗛𝗘𝗘𝗙𝗧 𝗨𝗜𝗧𝗚𝗘𝗥𝗢𝗘𝗣𝗘𝗡
Er is een oorlog gaande. Niet aangekondigd. Niet verklaard. Zonder vijand, zonder frontlijn, zonder bombardementen.
En precies daarom merkt bijna niemand haar op.
Deze oorlog vraagt geen soldaten. Ze eist geen bloed. Ze verschijnt niet op het journaal.
Ze speelt zich af in formulieren, apps, procedures, “tijdelijke maatregelen”, updates en protocollen. Niet als aanval. Maar als vooruitgang.
Niemand heeft haar uitgeroepen. Maar iedereen leeft erin.
Deze oorlog richt zich niet op landen, maar op iets veel fundamentelers: autonomie. Het vermogen van mensen om zelf keuzes te maken, verantwoordelijkheid te dragen en buiten vooraf bepaalde kaders te denken.
Niet door die autonomie te verbieden. Maar door haar overbodig te maken.
De stille oorlog tegen autonomie werkt niet met dwang, maar met gewenning. Niet met repressie, maar met redelijkheid. Niet met geweld, maar met “logica”.
Elke stap lijkt op zichzelf verdedigbaar. Elke maatregel heeft een uitleg. Elke verandering komt met goede bedoelingen.
Veiligheid. Efficiëntie. Gezondheid. Gelijkheid. Duurzaamheid.
Wie kan daar tegen zijn?
En precies daarin schuilt de kracht van deze oorlog: ze presenteert zich niet als iets dat je moet weerstaan, maar als iets waar je beter van wordt.
Autonomie verdwijnt zelden plots. Ze wordt stukje bij beetje ingeruild.
Eerst voor gemak. Dan voor zekerheid. Dan voor acceptatie.
Wat je vroeger zelf besliste, wordt “beter geregeld”. Wat je vroeger zelf moest inschatten, wordt “geautomatiseerd”. Wat vroeger verantwoordelijkheid was, wordt nu risico.
Niet omdat mensen dat expliciet willen. Maar omdat het comfortabeler voelt om het niet meer te moeten.
En zo ontstaat een samenleving waarin bijna alles nog kan — maar steeds minder zelf.
Je mag bewegen. Maar binnen vooraf gedefinieerde grenzen. Je mag kiezen. Maar tussen opties die al voor je geselecteerd zijn. Je mag spreken. Maar alleen zolang het binnen het juiste kader valt.
Er is geen moment waarop iemand zegt: “Vanaf nu ben je minder vrij.” Er is alleen een eindeloze reeks kleine verschuivingen waarin autonomie steeds minder vanzelfsprekend wordt.
En omdat er geen breekpunt is, is er ook geen verzet.
De meeste mensen ervaren dit niet als onderdrukking. Ze ervaren het als normaal.
Dat is misschien het meest verontrustende aspect van deze oorlog: ze heeft geen winnaars nodig. Alleen deelnemers.
De stille oorlog tegen autonomie vraagt geen toestemming. Ze krijgt instemming.
Niet omdat mensen dom zijn. Maar omdat ze moe zijn. Omdat verantwoordelijkheid zwaar weegt. Omdat vrijheid onzeker maakt.
En precies daar begint het echte conflict.
Niet tussen burgers en systemen. Maar tussen gemak en zelfbeschikking. Tussen veiligheid en vrijheid. Tussen geleid worden en zelf staan.
Dit is geen oproep tot rebellie. Geen aanklacht. Geen samenzwering.
Dit is een vaststelling.
Wie autonomie wil behouden, moet eerst herkennen hoe ze verdwijnt. Niet met lawaai. Maar in stilte.
Wordt vervolgd.
Maak jouw eigen website met JouwWeb